Był zwyczajny dzień w pracowni 3D Adama, kiedy wydarzyło się coś, co na zawsze zmieniło jego życie. Adam, grafik i miłośnik drukowania 3D, w ramach relaksu zaczął digitalizować swoje stare obrazy i fotografie. W rękach trzymał reprodukcję obrazu przedstawiającego czarodzieja w ciemnym płaszczu, z różdżką i tajemniczym wzrokiem. Obraz ten wisiał przez lata w jego rodzinnym domu, a teraz, jako cyfrowa postać, miał stać się kolejnym modelem do druku.

Adam przeszedł cały proces – od skanowania obrazu po tworzenie trójwymiarowego modelu. Jednak w chwili eksportu do formatu STL, program zawiesił się. „Typowe” – mruknął pod nosem, ale gdy ponownie spojrzał na ekran, serce mu zamarło. Czarodziej, jeszcze przed chwilą statyczny, teraz… poruszył się. Jego oczy zabłysły, a z różdżki wystrzeliły iskry, które zmaterializowały się w lśniący portal na monitorze.

Zanim Adam zdążył cokolwiek zrobić, czarodziej wyszedł z ekranu. Stał przed nim, trzymając w ręce różdżkę i patrząc z zainteresowaniem na urządzenia w pokoju. „Gdzie ja jestem?” – zapytał głosem niskim i pełnym echa. Adam, choć przerażony, wydukał: „W mojej pracowni… cyfrowej. Właśnie cię zeskanowałem”.

Czarodziej rozejrzał się po pokoju. „To świat bez magii” – stwierdził z żalem. „Ale czuję, że w tych maszynach kryje się coś potężnego”. Adam pokazał mu drukarkę 3D, wyjaśniając, jak dzięki niej można tworzyć przedmioty z niczego. Czarodziej, wyraźnie zafascynowany, dotknął drukarki różdżką. „Pokaż mi, co potrafi” – powiedział.

Aby zaimponować nowemu znajomemu, Adam zaprojektował prosty model klepsydry i zaczął go drukować. W trakcie procesu czarodziej rzucił zaklęcie, a klepsydra, zanim jeszcze zdążyła ostygnąć, zaczęła odmierzać czas w sposób magiczny – piasek w niej zmieniał kolory i snuł historie o różnych światach.

Wszystko szło dobrze, dopóki Adam nie wspomniał o grze, w którą planował zagrać wieczorem. Był to symulator czarodzieja. Czarodziej spojrzał na niego z uniesioną brwią. „Nie możesz symulować czegoś, czego nie rozumiesz” – powiedział. „Pozwól, że pokażę ci, co to znaczy prawdziwa magia”.

W ten sposób obaj przenieśli się do gry za pomocą portalu, który czarodziej stworzył. Rozgrywka stała się rzeczywistością – Adam walczył z cyfrowymi bestiami, używając prawdziwych zaklęć, które czarodziej mu szeptał do ucha.

Wszystko zmieniło się jednak, gdy postać z gry, inny czarodziej, wyjawił Adamowi, że jego towarzysz z obrazu nie jest bohaterem, lecz uciekinierem z magicznego więzienia. „Pomagasz złoczyńcy” – ostrzegł. Adam, rozdarty między lojalnością wobec nowego znajomego a własnym bezpieczeństwem, postanowił wrócić do rzeczywistości.

Kiedy wrócili do pracowni, Adam sprytnie zaprogramował model 3D więzienia, używając nowo zdobytej wiedzy o magii. Gdy czarodziej podziwiał jego dzieło, Adam użył zaklęcia więżącego, które zamknęło go z powrotem w cyfrowej przestrzeni. Obraz, z którego wyszedł, teraz przedstawiał go za kratami.

Choć Adam czuł ulgę, że udało mu się uniknąć niebezpieczeństwa, nigdy więcej nie spojrzał na drukarkę 3D w ten sam sposób. A gra o czarodziejach? Cóż, odinstalował ją tego samego dnia.